Doe mij maar krokodillen

‘Er zitten hier geen krokodillen, toch?’ grap ik terwijl ik de man 25 dollar geef. ‘Nou, het krokodillenseizoen kan nu wel elk moment beginnen en vergeet de haaien niet,’ zegt de man bloedserieus. ‘Mmm, great,’ mompel ik als ik het supboard onder m’n rechterarm stop. 

De man geeft me een peddel. ‘Zie je die vlaggen aan de rechterkant?’ Ik hum bevestigend. ‘Voorbij die vlaggen mag je het water in en bij die stenen daar heb je kans dat je pijlstaartroggen en dolfijnen ziet. Blijf wel uit het zwemgebied, anders wordt de lifeguard kwaad.’ ‘Okay, no worries,’ zeg ik.

Ik loop naar de vlaggen waar ik gelukkig nog drie mensen zie suppen. Het zal dus allemaal wel meevallen met die krokodillen en haaien. Hoewel, wat doet die helikopter daar? Is die op haaienpatrouille? Hey Tan, kom op, vorige week werd je nog gewaarschuwd voor giftige slangen toen je in je eentje ging kamperen. En de slangensporen die je ’s ochtends rondom je tentje vond, weerhielden je ook nergens van.

Ik bind de leash om m’n enkel en loop de zee in. Het water is warm, maar verfrissend. Het moet bijna middag zijn, want de zon is erg sterk. Ik leg het supboard in het water, klim erop en zodra ik stevig sta, peddel ik in de richting van de stenen. Ik groet de andere suppers die precies de andere kant op peddelen. 

Krijg nou wat. Een school pijlstaartroggen schiet onder mijn board door. Eentje vliegt zelfs over het water. ‘Waauw!’ hoor ik mezelf uitbrengen tegen niemand in het bijzonder, want er is geen ziel in de buurt om dit mee te delen. Ik bedenk me ineens dat deze pijlstaartroggen wellicht ergens voor op de vlucht zijn. Shit. Ik kijk een beetje paniekerig om me heen. 

Terwijl ik zoek naar de jager, bedenk ik een dilemma-op-dinsdagvraagstuk. Wat zou ik kiezen? De rest van m’n leven elke dag suppen in een zee met krokodillen en haaien die me op kunnen eten óf terug naar m’n oude leven als fulltime docente Nederlands in het koude kikkerlandje? 

In een flits schieten gezichten aan me voorbij. Gezichten die me waarschuwden voordat ik op reis ging: ‘Pas op, als je niet meer in Nederland woont en werkt, dan bouw je geen AOW en pensioen op en misschien vind je wel nooit meer zo’n goede baan.’ Dat beangstigde me toen, maar nu niet meer. Nu benauwt het me. De gedachte alleen al beneemt me de adem. 

De keuze is simpel. Ik leg mijn peddel neer, knijp mijn neus dicht en spring in het diepe. Doe mij maar krokodillen. 

Advertenties

4 Comments

  1. Hihi bij de titel dacht ik in eerste instantie aan een menukeuze maar al verder lezend kreeg ik opnieuw bewondering voor jouw heldhaftigheid!! Superstoer!
    Bij de gedachte alleen al zit ik te griezelen 😂😂

    Geniet van je verdere avonturen!

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: