Dutchies in Nieuw-Zeeland

Heb je break a leg niet wat letterlijk genomen?’ lacht de man zelfingenomen. Ik zet mijn grimas op en rol de man voorbij terwijl ik in mijn hoofd dingen met hem doe waar ik heel lang tbs voor krijg. Ik ben zo klaar met de grapjes over m’n enkel. Laat me met rust. De stewardess helpt me het vliegtuig in.  Als de laatste mensen instappen, lijkt het erop dat ik hele rij voor mezelf heb. Heerlijk. Eindelijk rust. ‘Hallo’, zegt een stem. Ik kijk op. ‘Ik heb stoel 2c’, zegt de man. Ik knik en kijk gelijk uit het raam om mijn teleurstelling niet te laten blijken. 

Het vliegtuig stijgt op. Dit is mijn moment. Ik doe m’n ogen dicht en weg ben ik. Door heftige turbulentie stoot ik m’n hoofd tegen het raampje. En nog eens. Nu ben ik verdorie klaarwakker. De stewardess vraagt of ik iets wil. ‘Doe maar thee en chocola of iets dergelijks.’ Ik reken af met mijn creditcard. De beker met thee laat een natte kring op m’n tafeltje achter. De man op stoel C geeft me een servetje aan. ‘Dankjewel.’ Blijkbaar is dat ene woordje genoeg voor de man om een conversatie te beginnen. ‘Joh, je was toch niet op vakantie toen dat gebeurde?’ zegt hij terwijl hij naar m’n moon boot wijst. Daar gaan we weer. Vooruit. Ik begin te vertellen. Ik vertel hem dat ik op wereldreis ben, dat ik alleen op reis was toen ik m’n enkel brak, dat Alex kwam om me te helpen en over het plan daarna.

‘Dus je plaatste een bericht in een Facebookgroep?’ ‘Ja, ik plaatste dit bericht in de groep Dutchies in Nieuw-Zeeland.’ 

Hallo Dutchies,

Ik ben Tanja, 33 jaar en al tien maanden op wereldreis. Ik was net een week alleen op reis in Nieuw-Zeeland toen ik afgelopen donderdag mijn enkel brak. Mijn verzekering wil niets uitkeren. Ik wil mijn reis, die belangrijk voor me is, niet zo negatief eindigen. Ik reis vanaf 6 maart alleen op het Noordereiland. Ik weet nog niet hoe ik dit gedeelte van de reis aan moet gaan pakken. Hebben jullie enig idee? Alle tips en manieren van hulp zijn welkom!

Alvast hartelijk dank voor het meedenken! 

Liefs, Tanja

‘En toen?’ vraagt de man. 

‘Nou, veel Nederlanders gaven me tips en boden hulp aan in de vorm van slaapplekken, vervoer, tijd en hulpmiddelen. Uiteindelijk hield ik er vier gastgezinnen aan over. Deze gezinnen vormden een route van zuid naar noord op het Noordereiland.’ 

Ik pak mijn telefoon erbij en laat hem wat foto’s zien. 


‘Kijk. Dit is Lei Meisen. Hij was de initiatiefnemer en stelde het idee van gastgezinnen voor in de Facebookgroep. Hij was een jaar geleden met z’n vrouw Nicolette naar Nieuw-Zeeland geëmigreerd. Hij haalde mij van het vliegveld in Wellington en had zelfs een rolstoel voor me gehuurd waarmee hij me van alles heeft laten zien in Wellington en in de omgeving van Palmerston North. Maar misschien vond ik het nog wel het leukste om gewoon met dit Nederlandse stel te kletsen over hun emigratie en aanpassingsproblemen. Lei bracht me na een week ook nog eens naar het volgende adres in Taupo. Dat was een rit van 3 uur!

Gastgezin 2 bestond uit de Nederlandse Francis die getrouwd was met Nieuw-Zeelandse Grant. Ze hebben twee kinderen, maar op de foto zie je alleen Nick. Francis en Grant zijn resortmanagers en wonen aan Lake Taupo. Ik vond het leuk om van dichtbij mee te maken hoe zij leefden en werkten. En als klap op de vuurpijl mocht ik met Grant mee de lucht in. Hij bouwde in 6 jaar tijd z’n eigen vliegtuigje en hij nam me mee voor een scenic flight.

En dit zijn Henny, Eddy en één van hun drie zonen, Liam, uit Hamilton. Ik mocht een kijkje nemen in hun gezinsleven; zo zat ik ineens op de bank met Henny en Eddy gezellig Boer zoekt vrouw te kijken, gingen we met het gezin barbecueën en een dagje naar het strand. Henny en Liam gingen met me mee naar de movieset van Hobbiton, een hoogtepunt van mijn reis in Nieuw-Zeeland. En omdat ik niet kon lopen, kregen we een privétour in een golfkarretje. Uiteindelijk zette Henny me af in Auckland.

En dit is Martijn. Martijn is getrouwd met de Nieuw-Zeelandse Sarah. Hij pikte me op waar Henny me afzette. Martijn liet me de mooie plekjes in Auckland zien terwijl we gezellig meezongen met Nederlandse muziek. Bij het ontbijt keek ik m’n ogen uit. Vlokken en hagelslag! 

Het hoogtepunt was toch wel dat we samen een bezoekje brachten aan een Nederlandse snackbar. Martijn was ook nog eens zo lief om me vanmiddag op het vliegtuig af te zetten.’ 

‘Wauw, wat een bijzonder verhaal.’

‘Zeg dat wel. Deze mooie mensen kenden me niet, maar hielpen me toch. Het was een heel andere manier van reizen, maar ik had dit voor geen goud willen missen.’

‘Bijzondere mensen, bijzonder verhaal, zo maak je nog eens iets mee,’ zegt de man. 

‘Als ik mijn enkel niet gebroken had, had ik deze fantastische mensen niet ontmoet.’ 

Advertenties

8 Comments

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: