Feestje op het invalidentoilet

Ik kijk langs het busje naar de ingang van het vliegveld. Ik schat dat het zo’n 150 meter lopen is. Dat ga ik nooit redden op mijn krukken met m’n backpack op m’n rug. De buschauffeur vraagt welke tas van mij is. Ik wijs op de groene backpack. Hij legt mijn tas voor me op straat en hij gaat verder met de andere tassen. Ja, hallo poepchinees, hoe denk je dat ik die tas op m’n rug krijg? Zie ik eruit als Tanja Potter met een stokje? Ik kan toch zeker niet toveren. 

‘Zal ik je helpen met je tas?’ maakt iemand een einde aan het gesprek met mezelf. ‘Jaaa, graag! Ik zou niet weten hoe ik anders bij mijn incheckbalie ga komen’, zeg ik tegen de dame, die zo te zien ongeveer even oud is als ik. Ze neemt mijn backpack op haar rug en rolt haar grote koffer achter zich aan, terwijl ik met mijn krukken naast haar hinkel. Het gaat tergend langzaam. ‘Wacht hier maar even, ik heb een beter idee’, zegt ze. Ze loopt op een rij trolleys af en gooit haar koffer bovenop een van de wagentjes. Vrolijk komt ze terug en zegt: ‘Ga jij maar op mijn koffer zitten.’ Dat laat ik me geen twee keer zeggen. Ik ga zitten en druk m’n krukken stevig tegen me aan. Ze rijdt me het vliegveld binnen, terwijl iedereen ons lachend nakijkt. ‘Reis je alleen?’ vraagt ze. ‘Ja, mijn vriend moest gisteren voor zijn werk helaas weer terug naar  Australië’, leg ik uit. De schat levert me af bij mijn incheckbalie en legt zelfs mijn backpack op de band. ‘Je bent een engel! Dankjewel!’ zeg ik. 

De stewardess neemt het over. Ze checkt me in en zet me daarna in een rolstoel. Deze rolstoelservice wilde mijn verzekering wel betalen en ik ben er inmiddels achter waarom. Het is namelijk gewoon gratis. Eikels. De stewardess brengt me naar de douane. ‘Wauw, hoef ik niet in de rij?’ breng ik verbaasd uit. De stewardess lacht: ‘Nee, jij mag voor.’ Voor het eerst in mijn leven word ik een enorme rij voorbij geduwd en ben ik als eerste aan de beurt. M’n rugtas en krukken worden op de band gelegd. ‘Je mag niet met de rolstoel door de scanner. Denk je dat je dat stukje kan hinken?’ ‘Ehh, ik ga het proberen.’ De dame van de beveiliging vangt me op aan de andere kant van het poortje en ze houdt me vast terwijl ze me fouilleert. Met een spiegel wordt er nog even onder de rolstoel gekeken en dan mogen we verder. 

‘Zal ik je hier bij de winkels afzetten of alvast bij de gate?’ vraagt de stewardess. ‘Ik ga hier wel een kopje koffie drinken en straks naar de gate.’ ‘Oké, dan kom ik je hier over een uurtje weer ophalen.’ ‘Super, dankjewel.’ 

Ik rol mezelf in de richting van de kassa en bestel een café latte. Met de koffie tussen m’n knieën begeef ik me naar een tafeltje. Ik zet de rolstoel op de rem en leg m’n been op de kruk voor me. Ik neem een slok, terwijl ik terugdenk aan m’n eerste week in Nieuw-Zeeland: het slapen in m’n tentje, de vrijheid van het ’s morgens wakker worden en dan pas kijken wat je gaat doen. Dat was heerlijk. Maar na nog geen 9 dagen brak ik mijn enkel en werd alles anders. 

Ik denk met een glimlach terug aan Richard, de man die me het zetje gaf om door te gaan met mijn reis en aan Gerard en Nicola, het fantastische stel dat zich over me ontfermde. Als ik m’n enkel niet had gebroken, had ik deze mooie mensen niet ontmoet. Gerard en Nicola kenden me niet, maar namen me zonder pardon in huis en gaven me de tijd om bij te komen en een plan te bedenken. 

Met Gerard & Nicola

Ik pak mijn telefoon en plaats een foto op Facebook. Het is een foto die me ontroert. Hij laat precies zien wat Alex de afgelopen weken voor me betekend heeft. 

THIS GUY IS AMAZING! When I broke my ankle, he dropped everything and jumped onto an airplane from South Korea to New Zealand. It took him 5 flights to get to me, but there he was: my love and support! He took care of me, drove me around the Southern Island, pushed my wheelchair, even on gravel roads. He took me to beaches to see sea lions and dolphins up close. He took me out at midnight in a remote area to look at the stars and see pinguins. He treated me as a princess. And he made me laugh until I cried. I couldn’t ask for more. 😘

Alex maakte overal een feestje van, zelfs van toiletbezoekjes. De laatste keer hielp Alex me nog uit de rolstoel. Hij hield de deur van het invalidentoilet open, terwijl hij me ondersteunde. Met mijn arm om zijn nek hinkte ik op mijn linkerbeen naar het toilet. Ik pakte de stang naast het toilet vast. Alex wilde de knoopjes van mijn broek losmaken. ‘Dankjewel, lieverd, maar dat kan ik nu zelf wel.  Wil jij de deur dichtdoen?’ zei ik. ‘Ik vind je niet meer leuk. Je wordt zelfstandig. Je groeit veel te snel op,’ grapte Alex terwijl hij het toilet uitliep. Ik pieste bijna in m’n broek van het lachen. 

‘Alex, wil je me helpen? Ik heb m’n kruk laten vallen.’ ‘Wacht even, dit is grappig, ik maak eerst een foto.’
‘Zo, ik geef jou de mand en dan zet ik je hier neer. Ja, perfect. Zo lijk je net een alcoholist.’ ‘Bedankt, schat.’

De stewardess haalt me een uur later op en duwt me door de slurf naar het vliegtuig. Ik krijg drie stoelen op rij 2. Ook gratis, heren van de verzekering. Het vliegtuig stijgt op en landt straks in Wellington, op het Noordereiland van Nieuw-Zeeland. Ik merk dat ik al even zenuwachtig met m’n vingers zit te spelen. Ik begin te twijfelen. Is dit nu wel zo’n goed plan? Ik bijt op mijn lip. Eén ding is zeker; ik kan nu niet meer terug. 

Wordt vervolgd 

Advertenties

6 Comments

  1. Tanja! ik wil meer, meer lezen, je meer volgen, doe non-stop live filmen met facebook! 🤗

    over 4 weekies ben je weer uit het gips en fladder je de wereld weer over als een gazelle. 😉

    keep doen wat you are aan het doen en die er meer van. 👊❤

    groetjes, van je grootste (na alex, fan) 😀

    Liked by 1 persoon

    1. Bartje, mijn trouwe fan,

      24/7 bekijken hoe ik slaap, stiekem koekjes eet, met krukken loop en natregen in Nieuw-Zeeland zullen geen hoge kijkcijfers opleveren. Ik zou jou wel een dagje willen kunnen volgen. Dat levert kijkcijfers op; een gratis en online personal trainer! 😉

      Liefs!

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: